10

Cet article s’emploie à dessiner quelques lignes de force d’une contribution psychanalytique à la redéfinition des rapports de l’Humain à lui-même et à ses mondes, à partir de quelques propositions métapsychologiques sous-tendant l’idée du potentiel évolutif des métamorphoses : la place transitionnelle des symbioses dans la transformation du non différencié comme dans les processus de différenciation et d’individuation ; l’agentivité du multiple, de l’indéterminé, de l’ambiguïté, pour penser l’intégration salvatrice de l’Humain dans l’ensemble du vivant et ses temporalités plurielles.

Dit artikel tracht enkele hoofdlijnen te schetsen van een psychoanalytische bijdrage aan de herdefiniëring van de relatie van de mens tot zichzelf en zijn werelden, op basis van enkele metapsychologische stellingen die ten grondslag liggen aan het idee van het evolutionaire potentieel van metamorfoses: de overgangspositie van symbiose in de transformatie van het ongedifferentieerde, zoals in de processen van differentiatie en individuatie; de agentiviteit van het meervoudige, het onbepaalde, de ambiguïteit, om na te denken over de heilzame integratie van de mens in het geheel van het levende en zijn meervoudige temporaliteiten.

This article seeks to outline some of the main thrusts of a psychoanalytic contribution in order to redefe the relationship between humans and themselves and their worlds, based on a number of metapsychological propositions underpinning the idea of the evolutionary potential of metamorphoses: the transitional place of symbioses in the transformation of the undifferentiated, as in the processes of differentiation and individuation; the agency of the multiple, the indeterminate, and ambiguity, in order to conceive of the salvific integration of humans into the whole of life and its plural temporalities.